சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும்

 

சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் ஒரு சம்பவம்:

​வகுப்பறையில் ஆசிரியர் மாணவனிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

​ஆசிரியர்: "தம்பி, 'மனிதன் நினைத்தால் எதையும் சாதிக்கலாம்' என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் சொல்லு?"

​மாணவன்: "சார், தினமும் காலையில 5 மணிக்கு அலாரம் அடிக்கும் போது, அதை 'ஸ்னூஸ்' (Snooze) பண்ணிட்டுத் தூங்குற அந்த 5 நிமிஷத்துல, 1 மணி நேரக் கனவைக் கண்டு முடிக்குறானே... அதைவிடப் பெரிய சாதனை வேற என்ன சார் இருக்க முடியும்!"

​ஆசிரியர்: "சரி, அப்போ 'மனிதன் எவ்வளவு பெரிய ஏமாளி' என்பதற்கு என்ன உதாரணம்?"

​மாணவன்: "அதே அலாரம் 6 மணிக்கு அடிச்சு எழுந்திருக்கும் போது, 'இன்னைக்கு நைட் கண்டிப்பா 9 மணிக்கெல்லாம் தூங்கிடணும்'னு தனக்குத்தானே பொய்யான வாக்குறுதி கொடுத்துக்கிறானே... அதுதான் சார்!"

​சிந்தனைத் துளி:

"நாளை மாற்றிக் கொள்ளலாம்" என்று தள்ளிப்போடும் ஒவ்வொரு பழக்கமும், நமது திறமையை அடைக்கப்படும் அலாரத்தைப் போல உறங்க வைத்துவிடும். நேரத்தின் மதிப்பைப் புரிந்து செயல்படுவதே உண்மையான வெற்றி!

இதோ சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைக்கும் மற்றொரு கதை:

​ஒரு பெரிய பணக்காரர் தனது புதிய பிஎம்டபிள்யூ (BMW) காரை வீட்டின் வாசலில் நிறுத்திவிட்டு, பெருமையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

​அப்போது அங்கே வந்த ஒரு சிறுவன், ஆச்சரியத்துடன் காரையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்.

​பணக்காரர்: (பெருமையுடன்) "தம்பி! என்ன காரையே பார்க்கிறாய்? இது என்னோட அண்ணன் எனக்கு பரிசா கொடுத்தது. இதோட விலை பல லட்சங்கள்!"

​சிறுவன்: "அப்படியா சார்! ரொம்ப சந்தோஷம்."

​பணக்காரர் மனதில் நினைத்தார், 'இவன் 'எனக்கும் இப்படி ஒரு அண்ணன் இருக்கக்கூடாதா' என்றுதான் ஏங்குவான்' என்று.

​பணக்காரர்: "என்ன தம்பி, உனக்கும் இப்படி ஒரு அண்ணன் இருந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கிறியா?"

​சிறுவன்: "இல்லை சார்... 'நானும் பிற்காலத்துல என் தம்பிக்கு இதே மாதிரி ஒரு கார் பரிசா கொடுக்கிற அளவுக்கு ஒரு அண்ணனா மாறணும்'னு யோசிச்சேன்!"

​பணக்காரர் ஒரு நிமிடம் அப்படியே வாயடைத்துப்போய் நின்றுவிட்டார்.

​சிந்தனைத் துளி:

வாழ்க்கையில் மற்றவர்களிடம் இருந்து "எதைப் பெறலாம்" என்று எதிர்பார்ப்பதை விட, மற்றவர்களுக்கு "என்ன கொடுக்கலாம்" என்று யோசிக்கும்போதுதான் நம் எண்ணங்களும் வாழ்க்கையும் உயர்கிறது!

இதோ மனித மனத்தையும் உறவுகளையும் அழகாகப் படம் பிடிக்கும் மற்றொரு கதை:

​ஒரு பெரிய தத்துவ மேதை வீட்டின் முன்றிலில் அமர்ந்து தீவிரமாக ஏதோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

​அப்போது அங்கே வந்த அவருடைய நண்பர் கேட்டார், "என்ன நண்பா, வாழ்க்கையின் தத்துவத்தைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறாயா?"

​மேதை: "இல்லை நண்பா... மனிதர்கள் 'கோபம்' வரும்போது ஏன் கத்துகிறார்கள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்."

​நண்பர்: "அட, கோபம் வந்தா நிதானம் இழந்து கத்துறாங்க... இதுல யோசிக்க என்ன இருக்கு?"

​மேதை புன்னகையோடு சொன்னார்: "ஆனால், கோபப்படும் இரண்டு பேரும் மிக அருகில் அல்லவா நிற்கிறார்கள்? மெதுவாகப் பேசினாலே கேட்குமே, அப்புறம் ஏன் அலறுகிறார்கள்?"

​நண்பர் யோசித்துவிட்டு, "தெரியலையே... நீயே சொல்லேன்" என்றார்.

​மேதை: "இரண்டு மனிதர்கள் கோபப்படும்போது, அவர்களுடைய இதயங்கள் வெகுதூரம் விலகிச் சென்றுவிடுகின்றன. அந்த இடைவெளியைக் கடந்து தங்கள் குரல் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் கத்துகிறார்கள். எவ்வளவு அதிகக் கோபமோ, அவ்வளவு தூரம் இதயங்கள் விலகுகின்றன... அதனால்தான் அவ்வளவு சத்தமாகப் பேச வேண்டியிருக்கிறது!"

​நண்பர்: "அப்படியென்றால் அன்பாக இருக்கும்போது?"

​மேதை: "அன்பாக இருக்கும்போது இதயங்கள் மிக அருகில் வந்துவிடுகின்றன. அதனால் அவர்கள் கத்துவதில்லை; மெதுவாகப் பேசுகிறார்கள், சில நேரம் கிசுகிசுக்கிறார்கள்... இன்னும் ஆழமான அன்பில், வார்த்தைகளே இன்றி வெறும் பார்வையிலேயே புரிந்து கொள்கிறார்கள்!"

​இதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மேதையின் மனைவி உள்ளிருந்து வெளியே வந்து, "எவ்வளவு அழகான தத்துவம்! சரி, நேத்துல இருந்து உங்களைக் கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்... ஏன் பதிலே சொல்லாம அமைதியா இருக்கீங்க?" என்று கேட்டார்.

​மேதை: "அதுவா அன்பே... நம் இதயங்கள் அவ்வளவு பக்கத்துல இருக்கு, அதான் அமைதியா ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்!"

​மனைவி: "சாமர்த்தியமா பேசாதீங்க... கடைக்குப் போய் காய்கறி வாங்கிட்டு வர சோம்பேறித்தனப்பட்டுக்கிட்டு இவ்வளவு பெரிய தத்துவமா!"

​மேதை அமைதியாகக் கூடையை எடுத்துக்கொண்டு கடைக்குக் கிளம்பினார்.

​சிந்தனைத் துளி:

உறவுகளுக்கு இடையே கோபம் வரும்போது குரலின் அளவை உயர்த்துவதை விட, விலகிப் போகும் இதயங்களை மீண்டும் அருகில் கொண்டுவர முயற்சிப்பதே வாழ்க்கையை அழகாக்கும்.

இதோ நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கைப் பயணத்தையும் அழகாக உணர்த்தும் ஒரு கதை:

​ஒரு மரத்தின் கிளையில் இரண்டு பறவைகள் அமர்ந்திருந்தன. ஒன்று வயதான அனுபவம் வாய்ந்த பறவை, மற்றொன்று இளம் பறவை.

​திடீரென்று கடுமையான புயல் காற்று வீசத் தொடங்கியது. மரத்தின் கிளைகள் பலமாக ஆடத் தொடங்கின.

​இளம் பறவை பயந்து நடுங்கி, "ஐயோ! நாம் அமர்ந்திருக்கும் இந்தக் கிளை எப்போது வேண்டுமானாலும் முறிந்து விழுந்துவிடும் போலிருக்கிறதே! எனக்கு பயமாக இருக்கிறது!" என்று கத்தியது.

​ஆனால், அந்த வயதான பறவை எந்தப் பயமும் இன்றி மிகவும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தது.

​இளம் பறவை: "உங்களுக்குப் பயமாக இல்லையா? கிளை உடைந்தால் நாம் கீழே விழுந்துவிடுவோம்!"

​வயதான பறவை புன்னகையோடு சொன்னது: "தம்பி, நான் அமர்ந்திருக்கும் 'கிளை' மீது நம்பிக்கை வைக்கவில்லை; என் 'சிறகுகள்' மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறேன்! கிளை உடைந்தாலும் என் சிறகுகள் என்னைப்பறக்க வைக்கும்!"

​சிந்தனைத் துளி:

வாழ்க்கையில் நாம் நம்பியிருக்கும் சூழ்நிலைகளோ, பொருட்களோ அல்லது மனிதர்களோ எப்போதும் நிலையானவை அல்ல. வெளிப்புறச் சூழலை நம்பி வாழ்வதை விட, நமக்குள்ளே இருக்கும் திறமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் நம்பி வாழத் தொடங்கினால், எந்தப் புயலும் நம்மை வீழ்த்த முடியாது!

ஆசிரியர்: "டேய், 'நான் நேத்து ராத்திரி முழுவதும் தூங்கவே இல்லை' - இது என்ன காலம்?"

​மாணவன்: "இது... பொண்டாட்டி கைல போன் மாட்டிக்கிட்ட காலம், சார்!"

​இன்னொரு குட்டி ஜோக்:

​கணவன்: "ஏண்டி, டீல சர்க்கரையே இல்லை?"

​மனைவி: "டாக்டர் தான் உங்களை சர்க்கரையைக் குறைக்கச் சொன்னாரு!"

​கணவன்: "அதுக்காக டீல ஒரு ஸ்பூன் கூட போடமாட்டையா?"

​மனைவி: "போட்டேனுங்க... ஆனா கலக்கலை! உங்களுக்கு வேணும்னா நீங்களே கலக்கி குடிச்சுக்கோங்க!"

நோயாளி: "டாக்டர், எனக்கு ஆபரேஷன் பண்ணும்போது மயக்க மருந்து (Anesthesia) கொடுப்பீங்களா?"
​டாக்டர்: "இல்ல தம்பி... அதெல்லாம் பழசு! நாங்க இப்போ நவீன முறையைப் பயன்படுத்துறோம்."
​நோயாளி: "அது என்ன டாக்டர் நவீன முறை?"
​டாக்டர்: "ஆபரேஷனுக்கு முன்னாடி உனக்கு வரப்போற மெடிக்கல் பில்லைக் காட்டுவோம்... நீயே தானா மயங்கி விழுந்துருவ!"

நோயாளி: "டாக்டர், எனக்கு ரொம்ப நாளா ஒரு சந்தேகம்... மரணத்துக்கு அப்புறம் வாழ்க்கை இருக்கா?"
​டாக்டர்: "நிச்சயமா இருக்கு தம்பி! தினமும் சாயங்காலம் மருத்துவமனையை விட்டு நான் வீட்டுக்குப் போகும்போது அதை அனுபவிக்கிறேன்!"